പറഞ്ഞു തീർക്കാനിനിയെന്തുണ്ട് ?

പറഞ്ഞു തീർക്കാനിനിയെന്തുണ്ട്?

...................................

പറയേണ്ടതും അറിയേണ്ടതും 

നാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. 

ഇനി, പകലിന്റെ വിശപ്പു തീരുവോളവും

രാത്രിയുടെ ഉറക്കം കഴിയുവോളവും

നമുക്ക് ധ്രുവങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാം.

നിന്റേതെന്നുള്ളതൊക്കെ നീയെടുത്തുകൊൾക ! 

എന്റേതു ഞാനും. 

വിശ്രമമില്ലാത്ത യാത്രകൾക്കു പകരം വയ്ക്കാൻ 

എനിക്കു മാത്രമായി ഞാനെന്തു കരുതാൻ ?

നിനക്കു തന്നു പോയ ഹൃദയത്തിൽ 

എല്ലാം ഞാൻ നിറച്ച് പോയിരുന്നു. 

തിരികെ വാങ്ങാതിരിക്കാനും,

ചോദിക്കാതിരിക്കാനും 

ഞാനത് മറന്നു വച്ചിരുന്നു. 

ഓർത്തു വയ്ക്കാൻ നിനക്ക് പകലുകളുണ്ട്.

രാത്രികളും... 

മരിക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് നിന്റെ സാമീപ്യവും.

ഇരുണ്ട ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ചെളി പുരണ്ട കാലുകളിൽ നിന്നും,

അഴുക്കുപിടിച്ച നഖങ്ങളിൽ നിന്നും

ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്ന പല്ലുകളിൽ നിന്നും നീയകന്നുകൊള്ളുക. 

മോശമായ ഒരു പദമായി 

നീയെന്നെ വലിച്ചെറിയുക.

മോതിരവിരലറുത്ത് ഞാൻ കാണിക്ക വയ്ക്കുന്നു. 

നടന്നു തീർത്ത വഴികളിൽ 

എനിക്ക് തണലെന്ന് ഞാൻ കരുതിപ്പോയ തെറ്റിന് 

പ്രായച്ഛിത്തമായി അത് നിന്നിലിരിക്കട്ടെ.

ഞാനെന്ന പരാജയത്തിന്റെ ഭ്രമണപഥങ്ങളിൽ 

ബാക്കിയാകുന്നത് 

വെറും പേരിന്റെ വികലാക്ഷരങ്ങൾ മാത്രമാകട്ടെ. 

നിന്നെ ഞാൻ കൂടു തുറന്നു സ്വതന്ത്രമാക്കുന്നില്ല. 

കാരണം

നീയെന്റെ പഞ്ചരത്തിലായിരുന്നില്ല 

ഒരു നാളും എന്നറിയുന്നു ഞാൻ . 

.... ബി.ജി.എൻ വർക്കല