നാമിരുവർ

നിന്റെ മുക്കുത്തി
എണ്ണ മെഴുക്കാർന്ന കവിൾത്തടം
ചിരി തൂകുന്ന മിഴികൾ
വിടർന്നു ചുവന്ന ചുണ്ടുകൾ
എവിടെയാണ് ഞാൻ എന്നെ മറന്നു വച്ചത്.
വിയർപ്പു മണക്കുന്ന വക്ഷോജങ്ങളിലോ
തണുപ്പു നിറഞ്ഞ നാഭിച്ചുഴിയിലോ
എവിടായിരുന്നു എന്റെ മനം തടഞ്ഞത്.
വിടരാൻ മടിച്ചൊരു പൂവ്
ലജ്ജയോടെ നമ്രശിരസ്കയാകുമ്പോൾ
അറിയാതെ നനയുമിതളുകൾ
മനസ്സിൽ പൂത്തിരി കത്തിക്കുമ്പോൾ
എന്താണ് ഞാൻ പറയേണ്ടത്.
ജനിമൃതികൾക്കപ്പുറം നാം
ഇലയനക്കങ്ങളില്ലാ വനങ്ങളിൽ
രണ്ടു നഗ്നശരീരികളായിരുന്നുവെന്നോ .
ഉരഗങ്ങൾ ശല്കം പൊഴിക്കുന്ന
ഉഷ്ണവാത ലോകത്തിൽ
നാം ഇണചേരാൻ കൂടുമായിരുന്നെന്നോ ?
അറിയില്ല ,
അറിയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല
എങ്കിലുമകലാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നുവല്ലോ.
..... ബി.ജി.എൻ വർക്കല